رفتن به بالا

پایگاه خبری وقت پرس ، منتشر کننده آخرین اخبار ایران و جهان

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • چهارشنبه ۲۶ مهر ۱۳۹۶
  • الأربعاء ۲۷ محرم ۱۴۳۹
  • 2017 Wednesday 18 October
تهران لطیف
١۵(°C)
وزش باد آرام
فشار ٢۶.٢۵(in)
محدوده دید ۶.٠(mi)
اشعه فرابنفش 0-Low
رطوبت ٢۶.٢۵(in)
  • چهارشنبه 12 آبان 1395 - 23:12
  • کد خبر : 1008
  • مشاهده : 186 بازدید
  • یادداشت ها
  • چاپ خبر : عزت الله ضرغامی  رسانه‌شناس محتاط
img_3381

ضرغامی باهوش است. تاکنون موضع شاذ و خطای مهلکی که او را بسوزاند، نداشته است و همین، در برهوت نیروی رأی‌ساز و رأی‌آور اصولگرایان، غنیمت است. به همین دلیل، بسیاری گمان می‌کنند که او نیز مانند سلف خود در صدا و سیما، علی لاریجانی احتمالاً سودای ریاست جمهوری در سر بپروراند.

در شرایط بی‌مُهرگی اصولگرایان، او حتماً غنیمت است. مردی ۵۷ ساله، با اطلاعات عمومی بالا، خوش سخن، باهوش، همراه رزومه پر و پیمانی که از انقلاب و تسخیر سفارت آمریکا و معلمی در جنوب تهران شروع می‌شود و می‌رسد به کار رسانه‌ای و فرهنگی در سپاه تا ختم شود به ریاست بزرگ‌ترین سازمان تبلیغاتی و فرهنگی نظام، صدا و سیما و اینک نیز عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی. آن‌چه گفته شد خلاصه‌ای از مسیر طولانی یکی از اصولگرایان به نام عزت‌اله ضرغامی است.
بزرگ شده خیابان انبار نفت در جنوب غرب تهران که در مدرسه معمولاً شاگرد اول بود. آن‌قدر باهوش بود که به دانشگاه برود، آن هم پلی‌تکنیک. چه سالی؟ ۵۷؛ همان ۵۷ معروف. هر کس که آن سال‌ها دانشجو شد یا نیمه کاره ر‌ها کرد و یا پاس کردن واحد‌هایش سال‌ها طول کشید. اشغال سفارت آمریکا و بعدتر انقلاب فرهنگی و جنگ، برای جوان حزب‌اللهی مثل ضرغامی درس خواندن را به کاری فرعی بدل می‌کرد. این شد که به قول خودش «به سلامتی» در سال ۶۵ و پس از هشت سال فارغ‌التحصیل شد.
این فعال فرهنگی و سیاسی با این که دکترای ارتباطات را هنوز تمام نکرده است اما، از این هنر بی‌بهره نیست. هم کانال تلگرام و هم اینستاگرام جذابی دارد. او در رسانه‌‌هایش خط مشخصی را دنبال می‌کند، تیر در تاریکی ر‌ها نمی‌کند و بی گدار به آب نمی‌زند. اینک نیز توانش را گذاشته بر سر پیوند آن‌چه نیرو‌های انقلاب می‌داند البته، با روایت راست اصولگرایان. برای این‌که در این مسیر مرزش را روشن کرده باشد نیز هیچ گاه نقد و طعنه به جریان اعتدالی و اصلاحی را فراموش نمی‌کند. البته، آن‌قدر کارش را بلد هست که خیلی تند نشود. چه او تندی‌هایش را قبلاً در مدیریت صداوسیما کرده است.
با این‌که خوش سر و زبان و خوش خُلق است اما، سخت می‌شود از کسی که ده سال مدیریت صدا و سیما را بر عهده داشته است، راحت نشست و فقط تعریف کرد. رسانه‌ای که محل نقد زیادی است. به معنای واقعی ملی نیست و در خدمت همبستگی عمومی هم نیست و حتی گاه خلاف آن عمل کرده است. اخبارش جهت‌دار است؛ نه جهت‌دار ملی که جناحی. دیگرانی را می‌کوبد و فرصت دفاع به آنها نمی‌دهد، حوصله سر بر است. عاقل اندر سفیه نگاه می‌کند. گاهی به شعور مخاطب توهین می‌کند و گرچه رشد و توسعه فیزیکی و تشکیل شبکه‌های متعددی را در دوره مدیریت ضرغامی تجربه کرده است اما، هنوز دوست نداشتنی است. این است که هرچه رئیس اسبقش لبخند می‌زند و می‌خواهد جذاب جلوه کند، آخر سر به یاد‌ها می‌آید که این همان رئیس صدا و سیماست.
با همه این احوال او شناخته شده است. رسانه را می‌شناسد و حتماً می‌داند آن‌چه دست و پای امثال او را بسته، نه نابلدی و بودجه و امکانات که نداشتن کالای جذاب برای مخاطبی است که به اقتضای این همه رسانه، دست بازی برای انتخاب دارد. این می‌شود که یکی مثل ضرغامی رسانه‌شناس، از موضع غیرجذاب اصولگرایی کارش رفوکاری می‌شود. از همان تیپ تلاش‌های غالباً ناکام برای آن‌که بگوید خیلی هم بسته و غیرجذاب نیستیم. تلاشی که گاه ترحم‌برانگیز می‌شود.
ضرغامی باهوش است. تاکنون موضع شاذ و خطای مهلکی که او را بسوزاند، نداشته است و همین، در برهوت نیروی رأی‌ساز و رأی‌آور اصولگرایان، غنیمت است. به همین دلیل، بسیاری گمان می‌کنند که او نیز مانند سلف خود در صدا و سیما، علی لاریجانی احتمالاً سودای ریاست جمهوری در سر بپروراند. البته، او بی‌گدار به آب نخواهد زد و حضور در عرصه‌ای چنین را با بازی‌ای از پیش باخته آغاز نمی‌کند. برای همین در عین حالی که آهسته آهسته جای خود را به عنوان نیرویی مرضی‌الطرفین در بین جریان اصولگرا محکم می‌کند، همچون یک سیاست‌مدار گفته که «فعلاً» برنامه‌ای برای ریاست جمهوری ندارد. او عقبه جریانی و حزبی قوی ندارد، برای همین کارویژه خود را با شکلی کاملاً شخصی و معطوف به روابط عمومی بالایی که دارد، چنین تعریف کرده است: «آدم‌‌ها و نیرو‌های انقلاب را با فرهنگ انقلاب به همدیگر نزدیک کنیم.» البته که در اینجا منظور از نیرو‌های انقلاب، جریان اصولگرا و نهایتاً کمی این طرف‌تر را شامل می‌شود. کاری که زمانی ضرغامی بعد از انتخابات سال ۸۴ تلاش می‌کرد، با مهدی کروبی کند و بعد از اعلام برنامه شیخ برای راه‌اندازی شبکه ماهواره‌ای، از در رفاقت با او درآمد و هر از چندی با او نشست و برخاست‌های صمیمانه‌ای ترتیب می‌داد تا شاید او را با آن تعریفی که از نیروی انقلابی دارد، سازگار کند. اما، ضرغامی همان‌طور که در آن پروژه ناکام بود، بعید است در مسیر فعلی هم کامیابی چندانی داشته باشد. مشکل امثال ضرغامی نه رسانه است، نه امکانات، نه پول، نه امنیت و نه حتی ظاهر جذاب؛ مشکل آنها تکیه بر گفتمانی است که پذیرای کمی در جامعه دارد و صفت انقلابی دادن به این نگاه و گفتمانی که سابقه آن را در همان صدا و سیمای ضرغامی به خاطر داریم، نهایت کم لطفی به انقلاب است.
شاید راه چاره ضرغامی ‌ها تنها یک مسیر باشد، بازگشت واقعی و بدون تنازل به گفتمان انقلاب با همه مؤلفه‌های آن. طوری که هر دهه فجر ناچار به گزینش سخت تصاویر آن روز‌ها نشوند. کار سختی که این چهره اصولگرا ده سال در صدا و سیما مشغولش بود.

 

  • این یاداشت در هفته نامه دولت و ملت منتشر شده است.

اخبار مرتبط

نظرات